ســــوگـــــــــان

ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان


	ای خداوند! ای‌ خداوند! به‌ علمای‌ ما مسوولیت و به‌ عوام‌ ما علم‌ و به‌ مومنان‌ ما روشنایی‌ و به‌ روشنفكران‌ ما ایمان‌ و به‌ متعصبین‌ ما فهم‌ و به‌ فهمیدگان‌ ما تعصب‌ و به‌ زنان‌ ما شعور و به‌ مردان‌ ما شرف‌ و به‌ پیروان‌ ما آگاهی‌ و به‌ جوانان‌ ما اصالت‌ و به‌ اساتید ما عقیده‌ و به‌ دانشجویان‌ ما نیز عقیده‌ و به‌ خفتگان‌ ما بیداری‌ و به‌ دینداران‌ ما دین‌ و به‌ نویسندگان‌ ما تعهد و به‌ هنرمندان‌ ما درد و به‌ شاعران‌ ما شعور و به‌ محققان‌ ما هدف‌ و به‌ نومیدان‌ ما امید و به‌ ضعیفان‌ ما نیرو و به‌ محافظه‌كاران‌ ما گستاخی‌ و به‌ نشستگان‌ ما قیام‌ و به‌ راكدان‌ ما تكان‌ و به‌ مردگان‌ ما حیات‌ و به‌ كوران‌ ما نگاه‌ و به‌ خاموشان‌ ما فریاد و به‌ مسلمانان‌ ما قرآن‌ و به‌ شیعیان‌ ما علی‌ و به‌ فرقه‌های‌ ما وحدت‌ و به‌ حسودان‌ ما شفا و به‌ خودبینان‌ ما انصاف‌ و به‌ فحاشان‌ ما ادب‌ و به‌ مجاهدان‌ ما صبر و به‌ مردم‌ ما خودآگاهی‌ و به‌ همه‌ ملت‌ ما همت‌ تصمیم‌ و استعداد فداكاری‌ و شایستگی‌ نجات‌ و عزت‌ ببخش دکتر علی شریعتی \|+\| نوشته شده توسط mahdi در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 \|


	دورتر دیرتر (دکتر شریعتی) روزی از روزها شبی از شبها خواهم افتاد و خواهم مرد اما می خواهم هرچه بیشتر بروم تا هرچه دورتر بیفتم تا هرچه دیرتر بیفتم هرچه دیرتر و دورتر بمیرم نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آن که می توانسته ام بروم و بمانم افتاده باشم و جان داده باشم همین. \|+\| نوشته شده توسط mahdi در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387 \|


	چرا؟ (دکتر شریعتی) چرا؟ اگر میعادی نباشد رفتن چرا؟ اگر دیداری نباشد دیدن چه سود؟ و اگر بهشت نباشد صبر بر رنج و تحمل زندگی دوزخ چرا؟ اگر ساحل آن رود مقدس نباشد بردباری در عطش از بهر چه؟ \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه هشتم آذر 1387 \|


	کوله پشتی ات کجاست؟ کوله پشتی ات کجاست؟ کوله پشتی ات کجاست؟ کفش کوه و کیسه خواب بادگیر و قمقمه یک کمی غذا و آب * راه ، خاک ، خستگی دره، تنگه ، چشمه، رود قله، آرزو، امید سنگ و صخره و صعود * بچه ها! در این سفر کوله را سبک کنید توشه مهم ماست مهربانی و امید * بچه ها! خدا خودش سر گروه ما شده می رویم و راهمان از زمین جدا شده * آخرین پناهگاه روی قله خداست راستی فرشته ها! قله خدا کجاست؟ * خیمه می زنیم ما رو به قله های نور از زمین ولی چقدر دور دور دور دور * مانده روی کهکشان رد پای بچه ها رفته رفته ، رفته اند تا سپیده ، تا خدا \|+\| نوشته شده توسط mahdi در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 \|


	خوش خيال كاغذي خوش خيال كاغذي دستمال كاغذي به اشك گفت: قطره قطره‌ات طلاست يك كم از طلاي خود حراج مي‌كني؟ عاشقم با من ازدواج مي‌كني؟ اشك گفت: ازدواج اشك و دستمالِ كاغذي! تو چقدر ساده‌اي خوش خيال كاغذي! توي ازدواج ما تو مچاله مي‌شوي چرك مي‌شوي و تكه‌اي زباله مي‌شوي پس برو و بي‌خيال باش عاشقي كجاست! تو فقط دستمال باش! دستمال كاغذي، دلش شكست گوشه‌اي كنار جعبه‌اش نشست گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد در تن سفيد و نازكش دويد خونِ درد آخرش، دستمال كاغذي مچاله شد مثل تكه‌اي زباله شد او ولي شبيه ديگران نشد چرك و زشت مثل اين و آن نشد رفت اگرچه توي سطل آشغال پاك بود و عاشق و زلال او با تمام دستمال‌هاي كاغذي فرق داشت چون كه در ميان قلب خود دانه‌هاي اشك كاشت. عرفان نظرآهاری \|+\| نوشته شده توسط mahdi در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387 \|


	روی تخته سیاه جهان روی تخته سیاه جهان زنگ خورد ناظم صبح آمد سر صف توی برنامه صبحگاهی رو به خورشید گفت: باز هم دفتر مشق دیروز خط خورد و کتاب شب پیش را ماه با خودش برد. آی خورشید روی این آسمان روی تخته سیاه جهان با گچ نور بنویس: زیر این گنبد گرد و کور و کبود آدمی زاد هرگز دانش آموز خوبی نبود. عرفان نظرآهاری \|+\| نوشته شده توسط mahdi در یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387 \|


	احساس احساس سه دختر از جلو خان سرائی کهنه سیبی سرخ پیش پایم افکندند رخانم زرد شد اما نگفتم هیچ فقط آشفته شد یک دم صدای پای سنگینم به روی فرش سخت سنگ. دو دختر از دریچه لاله عباسی گیسوهای شان را در قدمهای من افکندند لبم لرزید اما گفتنیها بر زبانم ماند فقط از زخم دتدانی که برلب ها فشردم، ماند بر پیراهن من لکه ئی نارنگ... به خانه آمدم از راه، پا پرآبله، دل تنگ و خالی دست به روی بستر بی عشق خویش افتادم، از اندوه گنگی مست شاملو \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه شانزدهم آذر 1386 \|


	همرهان بی ره آه! دوستان دشمن با من مهربانان در جنگ، همرهان بی ره با من یکدلان ناهمرنگ… من ز خود می سوزم همچو خون من کاندر تب من بی که فریادی ازین قلب صبور بچکد در شب من بسته پیمان گوئی با سکوتی لب من. شاملو \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه شانزدهم آذر 1386 \|


	ای دریغ از پای بی پاپوش من! ای دریغ از پای بی پاپوش من! درد بسیار و لب خاموش من! شب سیاه و سرد و ناپایدار سحر راه پیچاپیچ و تنها رهگذر گل مگر از شوره من میخواستم؟ یا مگر آب از لجن میخواستم؟ بار خود بردیم و بار دیگران کار خود کردیم و کار دیگران... با تن فرسوده، پای ریش ریش خستگان بردم بسی بر دوش خویش. گفتم این نامردمان سفله زاد لاجرم تنها نخواهندم نهاد، لیک تا جانی به تن بشناختند همچو مردارم، به راه، انداختند... من سلام بی جوابی بوده ام طرح وهم اندود خوابی بوده ام زاده پایان روزم، زین سبب راه من یکسر گذشت از شهر شب. چون ره از آغاز شب آغاز گشت لاجرم راهم همه در شب گذشت شاملو \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه شانزدهم آذر 1386 \|


	روی خط اینترنت 2 بسمه تعالی --------------------------------------------------- قلبی شکست و اشکی به روی گونه ریخت اما کسی صدایی نشنید آری شکستن قلب مرد این گونه است ------------------------------------------------------------------ دریغ و درد که شرمنده ایم شرمنده که هست فرصت آواز و نیست خواننده ------------------------------------------------------------------ همیشه تنهایی در آستانه ی وحشت در آستانه ی تب کسی سراغ مرا از کسی نمی گیرد که هستیم تنها مرا به یاد بیاور مرا ز یاد مبر که انعکاس صدایم درون شب جاری است کسی نمی داند که در سیاهی شب دشنه است در پشتم که در سیاهی شب خنجری است در کتفم ------------------------------------------------------------------ شبا شبای بی کسی شبا شبای بی کسی یه دلهره همش پرازدلواپسی یکی میاد بهم میگه تموم لحظه هاش شدم یکی میره بهم میگه کابوس خنده هاش شدم بین منو تموم من یه قلب مشکی حاکم داخل این قلب سیاه دریاچه ای پر از غم نه خنده می کنم نه اشک شدم فقط یه خیره مرد یه مرد زشت کاغذی تنها ترین مرد زمین خواستم که عاشقش بشم نخواست و از دلم برید برید و با بریدنش به من نشون داد که بدم شبا شبای بی کسی نمونده حتی خاطره هر چی بوده تموم شده میرم که تنها بمونم مثل تموم لحظه هام نه عشق می خوام نه زندگی هم عشق و هم این زندگی همش فقط واسه خودت بدون که بعد من برات هزار تا طالب جور میشه اما دلم من بعد تو طالب هیچ کس نمیشه ---------------------------------------------------------- نگاهی می کنی مارو مگه عاشق ندیدی یا شاید دیدیو رسوا ترین عاشق ندیدی یا ما مجنونیمو خونه خرابی عالمی داره یا عشقت بند کرده و دست از سر ما بر نمی داره خداییش فرقی ام انگار نداره ...... ---------------------------------------------------------- یک سپیدار مرگ من نزدیک است باور کن لحظه ی سخت نبودن بسیار نزدیک است باور کن دیگر از پنجره ی بسته ی شهر هیچ کس شعر زیبای زمان را نتوان ریخت برون دیگر از چلچله ها هیچ کسی نیست بدارد خبری مشت ها بود نشان خروار و نهایت شبهی بود که من می دیدم عینکی باید داشت عینکی تا ابدیت تا عقل و نه دل و دل از باغچه باید به برون کرد سریع که مبادا اندکی جهل کند یک احساس من سپیدار بلندی بودم سایه ام برگ و تمام هستی ام مال کسی بود روزی من به یک زیر نگاهش جان به جان دادم و او باز مرا خوب ندید حال چند تکه ی بی ارزش چوبی هستم چند تکه که به دیده زشت است ارزان است در عمل این ها نیست من به تاراج تمام لحظه های آبی احساسم مدیونم و زمانی که جهان در گرو مشت من است می خندم و بلند خواهم گفت این فقط ذره ای از شعله ی چند تکه ی چوب زشت است من سپیدار بلندی بودم ... حال تنها شعله و آتش و دردم همین ---------------------------------------------------------- گاهی باید جدایی را پذیرفت و دم نزد گاهی تنهایی تنها ترین چیزی است که انسان می خواهد تنها خواهم ماند مانند هر روز های دیروزم فاصله تنها چیزی بود که من فهمیدم و هر بار دور تر از قبل من مسافری بیش نبودم و زمان رفتن خیلی نزدیک تر از آن بود که می پنداشتم ---------------------------------------------------------- حـــرف اگه سبزم اگه جنگل اگه ماهی اگه دریا اگه اسمم همه جا هست روی لب ها تو کتاب ها اگه رودم رود گنگ ام مث بودا اگه پاک واسه تو قد یه برگم پیش تو راضی به مرگم اگه پاکم مث معبد اگه عاشق مث هندو مث بندر واسه قایق واسه قایق مث پارو اگه عکس چهل ستون ام اگه شهری بی حصارم واسه آرش تیر آخر واسه جاده یه سوار واسه تو قد یه برگم پیش تو راضی به مرگم اگه قیمتی ترین سنگ زمین ام توی تابستون دست های تو برفم اگه حرفای قشنگ هر کتابم برای اسم تو چند تا دونه حرفم اگه سیلم پیش تو قد یه قطره اگه کوه ام پیش تو قد یه سوزن اگه تن پوش بلند هر درخت ام پیش تو اندازه ی دکمه ی پیرهن اگه تلخی مث نفرین اگه تندی مث رگبار اگه زخمی زخم کهنه بغض یک در رو به دیوار اگه جام شوکرانی تو عزیزی مث آب اگه ترسی اگه وحشت مث مردن توی خواب واسه تو قد یه برگم پیش تو راضی به مرگم ---------------------------------------------------------- تو پرنده بودی ‚ من سرو زیر بارون راه نرفتی تابفهمی من چی میگم تو ندیدی اون نگاه رو تا بفهمی از کی میگم چشمای اون زیر بارون سر پناه امن من بود سایه بون دنج پلکاش جای خوب گم شدن بود تنها شب مونده و بارون همه ی سهم من این بود تو پرنده بودی من سرو ریشه هام توی زمین بود اگه اون رو دیده بودی با من این شعر رو می خوندی رو به شب دادمی کشیدی نازنین ! چرا نموندی ؟ حالا زیر چتر بارون بی تو خیس خیس خیسم زیر رگبار گلایه دارم از تو می نویسم تنها شب مونده و بارون همه ی سهم من این بود تو پرنده بودی من سرو ریشه هام توی زمین بود --------------------------------------------------------------- ماه من از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب؟ شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب پشت ستون سایه ها روی درخت شب می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب می دانم آری نیستی اما نمی دانم بیهوده می گردم به دنبالت امشب هر شب تو را بی جست و جو می یافتم اما نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب ها...سایه ای دیدم! شبیه ات نیست اما،حیف ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب! امشب ز پشت ابرها بیرون نیامده ماه! بشکن قرق را ماه من ! بیرون بیا امشب گشتم تمام کوچه ها را یک نفس هم نیست شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب طاقت نمی آرم تو که می دانی از دیشب باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب ای ماجرای شعر و شب های جنون من آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب --------------------------------------------------------------- بسته ای بار سفر کوله بارت بر دوش چمدانت در دست نگهت خیره به راه.... قصد رفتن داری چه بگویم به تو من؟؟ می توانم به تو گویم که: " نرو"...این خوشایند نیست :"هر چه می خواهی بکن" .. خالی از احساس است می توانم بزنم نعره:" بمان"...چه تحکم امیز!!! :" می توانی بروی"... بی تفاوت حرفی ست. می توانم به تو گویم:" گر روی، چون گل تاخته به روی توفان، از غمت خواهم مرد.. بی تو خواهم پژمرد" ...اما، تو که باور ننمایی سخنم خود بگو!!!...خود بگو با تو چه گویم؟ به چه حالت به زمانی که مرا ترک کنی، از غمت یاد کنم..وز تو فریاد کنم؟ خود بگو... با تو چه گویم که خوشایند تو باشد.. نه تحکم امیز، خالی از احساسات، بی تفاوت نیز هم.... خود بگو با تو چه گویم؟ بسته ای بار سفر کوله بارت بردوش چمدانت در دست نگهت خیره به راه...قصد رفتن داری.. " دست حق همراهت....خیرت پیش" اما نه.. نه..لحظه ای صبر نما فکر من مغشوش است...جملاتم مبهم خود بگو با تو چه گویم؟......خود بگو تا بیندیشم که چه باید به تو گفت، رفته بودی و من گم شده در پیله ی تنهایی خویش با خود اندیشیدم.. که اگر بازایی...چه بگویم به تو من به تو خواهم گفت........ ---------------------------------------------------------- من نیستم تا بدانم کیستم من می روم تا بدانم چیستم هیچم انگار پوچم انگار اصل می خواهم وصل می خواهم شاید در این راه من شوم رسوا یا شوم پیدا شاید که این ره رود به دریا یا که کویری تشنه از فراق آب و تا قیامت اسیر در چنگال شنها یا زمینی یخ بسته و لرزان از سرما یا که بی راهه ای تا ابد به ناکجاها هیچ کس نمی داند هیچ کس نمی فهمد عاقبت من به کجا رفتم شاید که رفتم من تابه نزدیک خدا بالا اما من ندیدم هرگز هیچ عشقی را بدین حد ساده و شیوا آری اصل من این بود وصل من این بود تا ابد من با خدا تنها ---------------------------------------------------------- می روم سنگین تر از همیشه این بار کوله باری تازه بر دوش دارم این بار انگار از همیشه تنها ترم خسته ترم ... ---------------------------------------------------------- خداوندا تنهاییم را پاک نگه دار ... \|+\| نوشته شده توسط mahdi در شنبه بیست و ششم خرداد 1386 \|

روی خط اینترنت

بسمه تعالی

در این توهّم،یک نفر آخر بگوید

قلبی که من گم کرده ام در سینه کیست؟

جز کوره راه گم شدن در واژه عشق

راه رسیدن تا رهایی،عاقبت چیست؟

آخر بگوید یک نفر بی پرده با من

آیا جواب عشق صادق،بی وفاییست؟

گر بی وفایی لایق عاشق نباشد

پس این ریا کاری به حق عاشقان چیست؟

عمری به حیرت مانده ام در قعر ابهام

راز جدایی ها پس از عاشق شدن چیست؟

عمری به دنبال محبت در سرابم

لیک اندرین حسرت مرا یاریگری نیست؟

در کنج این زندان به تنهایی شکستم

آخر نمیدانم که تنهایی چه دردیست؟...

بهتر است عشق را به خانه دعوت کنیم!

خانمي‌ از منزل‌ خارج‌ شد و در جلوي‌ در حياط با سه‌ پيرمرد مواجه‌ شد. زن‌ گفت‌: شماها رانمي‌شناسم‌ ولي‌ بايد گرسنه‌ باشيد لطفا به‌ داخل‌ بياييد و چيزي‌ بخوريد. پيرمردان‌ پرسيدند: آيا شوهرت‌منزل‌ است‌؟ زن‌ گفت‌: خير، سركار است‌. آنها گفتند: ما نمي‌توانيم‌ داخل‌ شويم‌. بعد از ظهر كه‌ شوهر آن‌زن‌ به‌ خانه‌ بازگشت‌ همسرش‌ تمام‌ ماجرا را برايش‌ تعريف‌ كرد. مرد گفت‌: حالا برو به‌ آنها بگو كه‌ من‌ درخانه‌ هستم‌ و آنها را دعوت‌ كن‌. سپس‌ زن‌ آنها را به‌ داخل‌ خانه‌ راهنمايي‌ كرد ولي‌ آنها گفتند: ما نمي‌توانيم‌با هم‌ داخل‌ شويم‌. زن‌ علت‌ را پرسيد و يكي‌ از آنها توضيح‌ داد كه‌: اسم‌ من‌ ثروت‌ است‌ و به‌ يكي‌ ديگرازدوستانش‌ اشاره‌ كرد و گفت‌ او موفقيت‌ و ديگري‌ عشق‌ است‌. حالا برو و مسئله‌ را با همسرت‌ در ميان‌بگذار و تصميم‌ بگيريد طالب‌ كداميك‌ از ما هستيد! زن‌ ماجرا را براي‌ شوهرش‌ تعريف‌ كرد. شوهر كه‌بسيار خوشحال‌ شده‌ بود با هيجان‌ خاص‌ گفت‌: بيا ثروت‌ را دعوت‌ كنيم‌ و منزلمان‌ را مملو از دارايي‌نماييم‌. اما زن‌ با او مخالفت‌ كرد و گفت‌: عزيزم‌ چرا موفقيت‌ را نپذيريم‌! در اين‌ ميان‌ دخترشان‌ كه‌ تا اين‌لحظه‌ شاهد گفت‌ و گوي‌ آنها بود گفت‌: بهتر نيست‌ عشق‌ را دعوت‌ كنيم‌ و منزلمان‌ را سرشار از عشق‌كنيم‌؟ سپس‌ شوهر به‌ زن‌ نگاه‌ كرد و گفت‌: بيا به‌ حرف‌ دخترمان‌ گوش‌ دهيم‌، برو و عشق‌ را به‌ داخل‌دعوت‌ كن‌، سپس‌ زن‌ نزد پيرمردان‌ رفت‌ و پرسيد كداميك‌ از شما عشق‌ هستيد؟ لطفا داخل‌ شويد ومهمان‌ ما باشيد. در اين‌ لحظه‌ عشق‌ برخاست‌ و قدم‌ زنان‌ به‌ طرف‌ خانه‌ راه‌ افتاد. سپس‌ آن‌ دو نفر هم‌ بلندشده‌ و وي‌ را همراهي‌ كردند. زن‌ با تعجب‌ به‌ موفقيت‌ و ثروت‌ گفت‌: من‌ فقط عشق‌ را دعوت‌ كردم‌! دراين‌ بين‌ عشق‌ گفت‌: اگر شما ثروت‌ يا موفقيت‌ را دعوت‌ مي‌كرديد دو نفر از ما مجبور بودند تا بيرون‌منتظر بمانند اما زماني‌ كه‌ شما عشق‌ را دعوت‌ كرديد، هر جا كه‌ من‌ بروم‌ آنها نيز همراه‌ من‌ مي‌آيند.

هر كجا عشق‌ باشد در آنجا ثروت‌ و موفقيت‌ نيز حضور دارد.

روز قسمت بود.خدا هستي را قسمت ميکرد.خدا گفت: چيزي از من بخواهيد هر چه باشد.شما را خواهم داد .سهمتان را از هستي طلب کنيد زيرا خدا بخشنده است. و هر که آمد چيزي خواست.يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن.يکي جثه اي بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز.يکي دريا را انتخاب کرد و يکي آسمان را. در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:خدايا من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم.نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و نه پايي ونه آسمان ونه دريا .....تنها کمي از خودت.تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي نور به او داد. نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت: آن که نوري با خود دارد بزرگ است.حتي اگر به قدر ذره اي باشد.تو حالا همان خورشيدي که گاهي زير برگ کوچکي پنهان مي شوي و رو به ديگران گفت: کاش مي دانستيد که اين کرم کوچک بهترين را خواست.زيرا که از خدا جز خدا نبايد خواست.

تولدت مبارک!!

ساعت ۳ صبح بود

صدای زنگ تلفن بود كه پسر جوان را بيدار كرد پسرک به زور بيدار شد تا بره به هركی كه پشت خطه فحش بده چون پدر و مادرش مسافرت بودن و كسی نبود جواب تلفن رو بده ......

صدا . صداي مادرش بود پشت خط :

- سلام پسرم

- چيه ؟ چيكار داري ؟

- خوبی عزيزم ؟

- به تو چه ...

- ناراحت شدی بيدارت كردم ؟

- آره ديگه . توقع داري نصف شب كه ادمو بيدار مي كني خوشحال باشه

- تو هم ۲۵ سال پيش منو تو اين وقتا بيدار ميكردی و منم بهت شير ميدادم .... تولدت مبارک پسرم.

عشق و ازدواج

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟

استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياوراما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.استاد پرسيد:چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم .

استاد گفت: عشق يعني همين

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم .

استاد باز گفت:ازدواج هم يعني همين

زندگي برگ بودن در گذر باد نيست امتحان ريشه هاست.

I needed something to believe in / you touched me with your eyes / and I believed / I needed someone to believe in . / you shared yourself , your dreams , / and I believed ./ But what I really needed / was to believe in myself . / you took me within yourself / and helped me / with the love we both shared . /And because of you / I am living / touching / believing / in something , / in someone , / in myself .... / because of you ./

Jillien Cruse

باورت کردم

نيازمند چيزی بودم که باورش کنم
نگاهت بر من افتاد و باور کردم
خواهان کسی بودم تا باورش کنم
خود و روياهايت را با من تقسيم کردی
و باورت کردم
اما آنچه که به راستی نيازمندش بودم
باور کردن خود بود
مرا به دنيای درونت بردی
و با اکسير عشق ياريم کردی
و به برکت توست
که زنده ام ، لمس می کنم و باور دارم
کسی ، چيزی يا خود را ......
آری تنها به خاطر وجود توست

جيلين کروز

Love از چه کلماتی ايجاد شده ؟؟؟!!!

۱) Lake of sorrow ( درياچه غم )

۲) Ocean of tears ( اقيانوس اشک )

۳) Valley of death ( ديار مرگ )

۴) End of life ( پايان زندگی )

منبع: وبلاگ هم نفس

|+| نوشته شده توسط mahdi در چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386 |


	FROGS قورباغه ها FROGS قورباغه ها Once upon a time there was a bunch of tiny frogs.... who arranged a running competition. روزی از روزها گروهی از قورباغه های کوچیک تصمیم گرفتند که با هم مسابقه ی دو بدند . The goal was to reach the top of a very high tower. هدف مسابقه رسیدن به نوک یک برج خیلی بلند بود . A big crowd had gathered around the tower to see the race and cheer on the contestants.... جمعیت زیادی برای دیدن مسابقه و تشویق قورباغه ها جمع شده بودند... The race began.... و مسابقه شروع شد .... Honestly,no one in crowd really believed that the tiny frogs would reach the top of the tower. راستش, کسی توی جمعیت باور نداشت که قورباغه های به این کوچیکی بتوانند به نوک برج برسند . You heard statements such as: شما می تونستید جمله هایی مثل اینها را بشنوید: "Oh, WAY too difficult!!" " اوه,عجب کار مشکلی!!" "They will NEVER make it to the top." " اونها هیچ وقت به نوک برج نمی رسند." or: یا: "Not a chance that they will succeed. The tower is too high!" " هیچ شانسی برای موفقیتشون نیست.برج خیلی بلند ه!" The tiny frogs began collapsing. One by one.... قورباغه های کوچیک یکی یکی شروع به افتادن کردند... Except for those, who in a fresh tempo, were climbing higher and higher.... بجز بعضی که هنوز با حرارت داشتند بالا وبالاتر می رفتند... The crowd continued to yell, "It is too difficult!!! No one will make it!" جمعیت هنوز ادامه می داد,"خیلی مشکله!!!هیچ کس موفق نمی شه!" More tiny frogs got tired and gave up.... و تعداد بیشتری از قورباغه ها خسته می شدند و از ادامه دادن منصرف ... But ONE continued higher and higher and higher.... ولی فقط یکی به رفتن ادامه داد بالا, بالا و باز هم بالاتر.... This one wouldn't give up! این یکی نمی خواست منصرف بشه! At the end everyone else had given up climbing the tower. Except for the one tiny frog who, after a big effort, was the only one who reached the top! بالاخره بقیه ازادامه ی بالا رفتن منصرف شدند.به جز اون قورباغه کوچولو که بعد از تلاش زیاد تنها کسی بود که به نوک رسید ! THEN all of the other tiny frogs naturally wanted to know how this one frog managed to do it? بقیه ی قورباغه ها مشتاقانه می خواستند بدانند او چگونه این کا ر رو انجام داده؟ A contestant asked the tiny frog how he had found the strength to succeed and reach the goal? اونا ازش پرسیدند که چطور قدرت رسیدن به نوک برج و موفق شدن رو پیدا کرده؟ It turned out.... و مشخص شد که ... That the winner was DEAF!!!! برنده ی مسابقه کر بوده !!! The wisdom of this story is: Never listen to other people's tendencies to be negative or pessimistic.... because they take your most wonderful dreams and wishes away from you -- the ones you have in your heart! Always think of the power words have. Because everything you hear and read will affect your actions! نتیجه ی اخلا قی این داستان اینه که: هیچ وقت به جملات منفی و مأیوس کننده ی دیگران گوش ندید... چون اونا زیبا ترین رویا ها و آرزوهای شما رو ازتون می گیرند--چیز هایی که از ته دلتون آرزوشون رو دارید ! همیشه به قدرت کلمات فکر کنید . چون هر چیزی که می خونید یا می شنوید روی اعمال شما تأثیر میگذاره Therefore: پس: ALWAYS be.... همیشه .... POSITIVE! مثبت فکر کنید ! And above all: و بالاتر از اون Be DEAF when people tell YOU that you cannot fulfill your dreams! کر بشید هر وقت کسی خواست به شما بگه که به آرزوهاتون نخواهید رسید ! Always think: و همیشه باور داشته باشید : God and I can do this! من همراه خدای خودم همه کار می تونم بکنم Pass this message on to 5 "tiny frogs" you care about. این متن رو به 5 تا "قورباغه کوچولو" که براتون اهمیت دارند بفرستید . Give them some motivation!!! به اون ها کمی امید بدید !! Most people walk in and out of your life......but FRIENDS leave footprints in your heart آدم های زیادی به زندگی شما وارد و از اون خارج میشن... ولی دوستانتون جا پا هایی روی قلبتون جا خواهند گذاشت \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه یازدهم اسفند 1385 \|


	قصه مادر بزرگ: قصه مادر بزرگ: ......مدتی نگذشته بود که ميمونی به قصد موز شروع به بالا رفتن از پله ها نمود ولی تا دست بر موز رسانيد از سقف اتاق بر سر همه ميمونها آب سرد پاشيده شد..... .....تصميم اختياردار بر آن شد که سيستم ریزش آب سرد را کاملا حذف نماید و یکی از ميمونها را از اتاق بيرون آورد و با ميمون دیگری جایگزین نماید. برخلاف سه ميمون قدیمی که از قبل در اتاق بودند، ميمون تازه وارد که هيج تجربه ای از آب سرد نداشت به محض ورود به اتاق و مشاهده خوشه موز آویزان بر سقف.......... روی ادامه مطلب کلید کنید ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه بیستم بهمن 1385 \|


	تنها بازمانده یک کشتی شکسته تنها بازمانده یک کشتی شکسته تنها بازمانده یک کشتی شکسته به جزیره کوچک خالی از سکنه ای افتاد ، او با دلی لرزان دعا کرد که خدا نجاتش دهد . اگر چه روزها افق را به دنبال یاری رسانی از نظر میگذراند ، اما کسی نمی آمد ، سرانجام خسته و از پا افتاده موفق شد از تخته پاره ها کلبه ای بسازد تا خود را از عوامل زیانبار محافظت کند و دارائی اندکش را در آن نگه دارد . اما روزی که برای جستجوی غذا بیرون رفته بود ، به هنگام برگشتن دید که کلبه اش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود . متاسفانه بدترین اتفاق ممکن افتاده بود و همه چیز از دستش رفته بود . از شدت خشم و اندوه در جا خشکش زد و فریاد زد خدایا چطور راضی شدی با چنین کاری بکنی ؟ صبح زود بعد با صدای بوق یک کشتی که به ساحل نزدیک میشد ، از خواب پرید ، کشتی ایی که آمده بود تا نجاتش دهد . مرد خسته از نجات دهندگان پرسید : شما از کجا فهمیدید من اینجا هستم ؟ آنها جواب دادند : ما متوجه علائمی که با دود می دادی شدیم وقتی اوضاع خراب میشود ، ناامید شدن آسان است . پس به یاد داشته باش دفعه دیگر که کلبه ات سوخت و خاکستر شد ، ممکن است دودوهای برخواسته از آن علائمی باشد که عظمت و بزرگی خدا را به کمک می خواند . \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه بیستم بهمن 1385 \|


	یک جانی جنایت مرتکب شده بود یک جانی جنایت مرتکب شده بود . او را نزد شاه بردند تا شاه او را به سزای عملش برساند . شاه به او گفت که می تواند میان اعدام و مجازاتی که پشت آن در آهنین بزرگ و سیاه و ترسناک در انتظارش است یکی را انتخاب کند . جانی فوری اعدام را برگزید . هنگامی که طناب دار را بر گردنش می آویختند پرسید : کنجکاوم که بدانم پشت آن در چیست ؟ و پادشاه خندید و گفت : با مزه است ، من همه شما را با همین انتخاب روبه رو می کنم و همه تان طناب دار را انتخاب می کنید. جانی پرسید : خوب پشت آن در چیست ؟ من چیزی به کسی نخواهم گفت پادشاهی درنگی کرد و گفت : آزادی ، اما به نظر می رسد که آدم ها آنقدر از ناشناخته می ترسند که بلافاصله طناب دار را انتخاب می کنند. خیلی وقت ها ترس نمی گذارد به جایی که باید بروی ، بروی . ترس مثل سد عمل می کند. نمی گذارد به آنچه می خواهی یا نیاز داری ، برسی . بیشتر اوقات باید به آخر طناب برسی تا بالاخره وسوسه شوی ترست را کنار بزنی و دنبال نا آشنا و ناشناخته بروی و تغییر کنی و اگر پیوسته همان کاری را بکنی که یک عمر کرده ای ، آن وقت به همان جا می رسی که همیشه رسیده ای . باید شجاعانه عادت به عادت کردن را بشکنی و گرنه هر سال محکومی که ... \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه بیستم بهمن 1385 \|


	روزي مردي خواب عجيبي ديد، روزي مردي خواب عجيبي ديد، اون ديد كه پيش فرشته هاست و به كارهاي آنها نگاه مي كند، هنگام ورود، دسته بزرگي از فرشتگان را ديد كه سخت مشغول كارند و تندتند نامه هائي را كه توسط پيك ها از زمين مي رسند، باز مي كنند، وآنها را داخل جعبه مي گذارند. مرد از فرشته اي پرسيد، شما چكار مي كنيد؟ فرشته در حالي كه داشت نامه اي را باز مي كرد،‌گفت: اين جا بخش دريافت است و ما دعاها و تقاضاهاي مردم از خداوند را تحويل مي گيريم. مرد كمي جلوتر رفت، باز تعدادي از فرشتگان را ديد كه كاغذهايي را داخل پاكت ميگذارند و آن ها را توسط پيك هائي به زمين مي فرستند. مرد پرسيد: شما ها چكار مي كنيد؟ يكي از فرشتگان با عجله گفت:‌اين جا بخش ارسال است ، ما الطاف و رحمتهاي خداوندي را براي بندگان مي فرستيم مرد كمي جلوتر رفت و ديد يك فرشته اي بيكار نشسته است مرد با تعجب از فرشته پرسيد: شما چرا بيكاريد؟ فرشته جواب داد: اين جا بخش تصديق جواب است . مردمي كه دعاهايشان مستجاب شده، بايد جواب بفرستند ولي فقط عده بسيار كمي جواب مي دهند زیرا دعاهایشان از راه های دیگری غیر از راه هایی که میدانستند و میخواستند مستجاب شده و فکر میکنند خودشان عامل و باعث رسیدن به خواسته خود شده اند. مرد از فرشته پرسيد: مردم چگونه مي توانند جواب بفرستند؟ فرشته پاسخ داد: بسيار ساده، فقط كافي است بگويند: خدايا شكر \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه بیستم بهمن 1385 \|


	جملات زیبا JI كسي كه دانش شناخت طبيعت خود را ندارد و نداند كه بايد خوشبختي را در خود جستجو كند، براي يافتن خوشبختي عمر خود را بيهوده تلف مي كند و در همان حال غم نيافتن خوشبختي را بر غمهاي ديگر مي افزايد eeeeeeefffffff مهم اين نيست كه ديگران چه كار بايد بكنند و يامي بایست چه مي كردند مهم اين است كه عكس العمل شما در مقابل كار انجام شده و يا انجام گرفته آنها چگونه بايد باشد eeeeeeefffffff يكي از راههاي مهم براي اثبات درستي خود آن است كه نسبت به اشخاص غايب وفادار باشيد. از اين راه اعتماد حاضرين را براي خود بدست مي آوريد. وقتي از حق غايبين دفاع كنيد اعتماد خود را نزد حاضرين نگهداشته ايد. eeeeeeefffffff اگر با انسان آنطور كه هست رفتار كنيد همانطور كه هست باقي مي ماند ولي اگر با او طوري رفتار كنيد كه مي تواند و بايد باشد آن طور خواهد شد كه مي تواند و بايد باشد eeeeeeefffffff خداوندا من در كلبه فقيرانه خود چيزي دارم كه تو در عرش كبرياي خود نداري من چون تويي دارم و تو چون خود نداري eeeeeeefffffff مراقب گفتارت باش ، چون گفتارت اعمالت را ميسازد مراقب اعمالت باش ، چون اعمالت عادتهايت را مي سازد مراقب عادتهايت باش ، چون عادت هايت شخصيتت را مي سازد مراقب شخصيتت باش ، چون شخصيتت سرنوشتت را مي سازد eeeeeeefffffff دنيا دو روز است يک روز با تو يک روز بر عليه تو ... روزي که با تو ست مغرور نشو روزي که بر عليه توست مايوس نشو eeeeeeefffffff بجاي آنكه با ناراحتي به چيزهايي كه بدست نياورديم فكر كنيم با شادي چيزهايي كه بدست آورده ايم را نظاره كنيم eeeeeeefffffff \|+\| نوشته شده توسط mahdi در سه شنبه هفدهم بهمن 1385 \|


	مردي با اسب و سگش در جاده اي راه ميرفتند مردي با اسب و سگش در جاده اي راه ميرفتند. هنگام عبور از كنار درخت عظيمي، صاعقه اي فرود آمد و آنها را كشت. اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت. مدتی طول كشد تا مرده ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند. پياده روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق ميريختند و به شدت تشنه بودند. در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني با سنگفرش طلا باز ميشد و در وسط آن چشمه اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود. رهگذر رو به مرد دروازه بان كرد: «روز به خير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟» دروازه بان: «روز به خير، اينجا بهشت است.» - «چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه ايم.» دروازه بان به چشمه اشاره كرد و گفت: «ميتوانيد وارد شويد و هر چه قدر دلتان ميخواهد بنوشيد.» مرد: اسب و سگم هم تشنه اند. نگهبان: واقعأ متأسفم. ورود حيوانات به بهشت ممنوع است. مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد. از نگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند، به مزرعه اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازهاي قديمي بود كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز ميشد. مردي در زير سايه درختها دراز كشيده بود و صورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود. مسافر گفت: روز به خير مرد با سرش جواب داد. - ما خيلي تشنه ايم.، من، اسبم و سگم. مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگها چشمه اي است. هرقدر كه ميخواهيد بنوشيد. مرد، اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگيشان را فرو نشاندند. مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، ميتوانيد برگرديد. مسافر پرسيد: فقط ميخواهم بدانم نام اينجا چیست ؟ مرد گفت :بهشت مسافر گفت: بهشت؟ اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است! - آنجا بهشت نيست، دوزخ است. مسافر حيران ماند: بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند! اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي ميشود! - كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما ميكنند. چون تمام آنهايي كه حاضرند بهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا ميمانند.. منبع :از كتاب «شيطان و دوشزه پريم»، پائولو كوئيلو \|+\| نوشته شده توسط mahdi در چهارشنبه چهارم بهمن 1385 \|


	مردي در جهنم بود كه فرشته اي براي كمك مردي در جهنم بود كه فرشته اي براي كمك به او آمد و گفت من تو را نجات مي دهم براي اينكه تو روزي كاري نيك انجام داده اي فكر كن ببين آن را به خاطر مي آوري يا نه؟ او فكر كرد و به يادش آمد كه روزي در راهي كه ميرفت عنكبوتي را ديداما براي آنكه او را له نكند راهش را كج كردو از سمت ديگري عبور كرد. فرشته لبخند زد و بعد ناگهان تار عنكبوتي پايين آمد و فرشته گفت تار عنكبوت را بگير و بالا بروتا به بهشت بروي.مرد تار عنكبوت را گرفت در همين هنگام جهنميان ديگر هم كه فرصتي براي نجات خود يافتند به سمت تار عنكبوت دست دراز كردند تا بالا بروند اما مرد دست آنها را پس زد تا مبادا تار عنكبوت پاره شود و خود بيفتد.كه ناگهان تار عنكبوت پاره شد و مرد دوباره به سمت جهنم پرت شد فرشته با ناراحتي گفت تو تنها راه نجاتي را كه داشتي با فكر كردن به خود و فراموش كردن ديگران از دست دادي.ديگر راه نجاتي براي تو نيست و بعد فرشته ناپديد شد. \|+\| نوشته شده توسط mahdi در چهارشنبه چهارم بهمن 1385 \|


	خداوند از تو نخواهد پرسید خداوند از تو نخواهد پرسید که چه اتومبیلی سوار می شدی، بلکه از تو خواهد پرسید چند نفر را که وسیله نداشتند به مقصود رساندی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید زیر بنای خانه ات چند متر بود، بلکه از تو خواهد پرسید به چند نفر در خانه ات خوشامد گفتی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید که چه لباس هایی در کمد داشتی، بلکه از تو خواهد پرسید به چند نفر لباس پوشاندی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید بالاترین میزان حقوق تو چقدر بود، بلکه از تو خواهد پرسید آیا سزاوار گرفتن آن بودی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید که عنوان و مقام شغلی تو چه بود، بلکه از تو خواهد پرسید آن را به بهترین نحو انجام دادی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید که چه تعداد دوست داشتی، بلکه از تو خواهد پرسید برای چند نفر دوست و رفیق بودی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید در چه منطقه ای زندگی می کردی، بلکه از تو خواهد پرسید چگونه با همسایگانت رفتار کردی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید پوست تو به چه رنگ بود، بلکه از تو خواهد پرسید که چگونه انسانی بودی. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید چرا این قدر طول کشید تا به جست و جوی رستگاری بپردازی، بلکه با مهربانی تو را به جای دروازه های جهنم، به عمارت بهشتی خود خواهد برد. efffffffeeeeeee خداوند از تو نخواهد پرسید که چرا این مقاله را برای دوستانت نخواندی، بلکه خواهد پرسید چرا از خواندن آن برای دیگران در وجدان خود احساس شرمندگی میکردی؟ efffffffeeeeeee منبع : کتاب مردم شناسی نوشته: ویلیامز داجین کو \|+\| نوشته شده توسط mahdi در سه شنبه سوم بهمن 1385 \|


	چهار نفر بودند به نامهای همه كس، يك كس، هر كس و هيچ كس. چهار نفر بودند به نامهای همه كس، يك كس، هر كس و هيچ كس. یك كار مهم وجود داشت كه بايد انجام می شد. همه كس می دانست كه يك كسی آن را انجام خواهد داد، هر كسی می توانست آن را انجام دهد، اما هيچ كس آن را انجام نداد. يك كسی از اين موضوع عصبانی شد، به خاطر این كه اين وظيفه همه كس بود. همه كس فكر می كرد، يك كسی آن كار را انجام می دهد، اما هيچ كس نفهميد، كه هر كسی آن را انجام نخواهد داد . سرانجام كاری را كه همه كس می توانست انجام دهد، هيچ كس انجام نداد و هر كس، يك كس را مقصر می دانست. منبع : برگرفته از سایت جوان \|+\| نوشته شده توسط mahdi در دوشنبه دوم بهمن 1385 \|


	يك حقیقت کوچک برای 100% ساختن زندگی يك حقیقت کوچک برای 100% ساختن زندگی اگر: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z برابر باشد با: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 کار سخت HARDWORK H+A+R+D+W+O+R+K 8+1+18+4+23+15+18+11=98% دانش KNOWLEDGE K+N+O+W+L+E+D+G+E 11+14+15+23+12+5+4+7+5=96% دوست داشتن LOVE L+O+V+E 12+15+22+5=54% خوشبختی LUCK L+U+C+K 12+21+3+11=47% (بیشتر ما تصور نمی کنیم که این مورد خیلی مهم است ؟ ) پس چه چیز 100% را میسازد ؟ پول ؟ ... نه !!! MONEY M+O+N+E+Y 13+15+14+5+25=72% راهبری ؟ ... نه !!! LEADERSHIP L+E+A+D+E+R+SH+I+P 12+5+1+4+5+18+19+9+16=89% هر مسئله ای راه حلی دارد تنها اگر نگرش مان را تغییر دهیم . به قسمت بالا برگردید , به 100% واقعا به چه چیزی برای یک قدم پیشتر رفتن احتیاج داریم ... نگرش ATTITUDE A+T+T+I+T+U+D+E 1+20+20+9+20+21+4+5=100% این نگرش ما نسبت به زندگی و کار است که زندگی را 100% می سازد !!! نگرش تان را تغییر دهید , تا بتوانید زندگی تان را تغییر دهید !!! حالا شما جواب سئوال را می دانید ... چه کاری انجام خواهید داد ؟ نگرش همه چیز است منبع : برگرفته از سایت جوان \|+\| نوشته شده توسط mahdi در دوشنبه دوم بهمن 1385 \|


	مجموعه داستانهای کوتاه-نیکی مجموعه داستانهای کوتاه-نیکی روزي روزگاري پسرك فقيري زندگي مي كرد كه براي گذران زندگي و تامين مخارج تحصيلش دستفروشي مي كرد.از اين خانه به آن خانه مي رفت تا شايد بتواند پولي بدست آورد.روزي متوجه شد كه تنها يك سكه 10 سنتي برايش باقيمانده است و اين درحالي بود كه شديداً احساس گرسنگي مي كرد.تصميم گرفت از خانه اي مقداري غذا تقاضا كند. بطور اتفاقي درب خانه اي را زد.دختر جوان و زيبائي در را بازكرد.پسرك با ديدن چهره زيباي دختر دستپاچه شد و بجاي غذا ، فقط يك ليوان آب درخواست كرد. دختر كه متوجه گرسنگي شديد پسرك شده بود بجاي آب برايش يك ليوان بزرگ شير آورد.پسر با تمانينه و آهستگي شير را سر كشيد!! و گفت : «چقدر بايد به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چيزي نبايد بپردازي.مادر به ما آموخته كه نيكي ما به ازائي ندارد.» پسرك گفت: « پس من از صميم قلب از شما سپاسگذاري مي كنم» سالها بعد دختر جوان به شدت بيمار شد.پزشكان محلي از درمان بيماري او اظهار عجز نمودند و او را براي ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بيمارستاني مجهز ، متخصصين نسبت به درمان او اقدام كنند. دكتر هوارد كلي ، جهت بررسي وضعيت بيمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد.هنگاميكه متوجه شد بيمارش از چه شهري به آنجا آمده برق عجيبي در چشمانش درخشيد.بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بيمار حركت كرد.لباس پزشكي اش را برتن كرد و براي ديدن مريضش وارد اطاق شد.در اولين نگاه اورا شناخت. سپس به اطاق مشاوره باز گشت تا هر چه زود تر براي نجات جان بيمارش اقدام كند.ازآن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از يك تلاش طولاني عليه بيماري ، پيروزي ازآن دكتر كلي گرديد. آخرين روز بستري شدن زن در بيمارستان بود.به درخواست دكتر هزينه درمان زن جهت تائيد نزد او برده شد.گوشه صورتحساب چيزي نوشت.آنرا درون پاكتي گذاشت و براي زن ارسال نمود. زن از باز كردن پاكت و ديدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت.مطمئن بود كه بايد تمام عمر را بدهكار باشد.سرانجام تصميم گرفت و پاكت را باز كرد.چيزي توجه اش را جلب كرد.چند كلمه اي روي قبض نوشته شده بود.آهسته انرا خواند: »بهاي اين صورتحساب قبلاً با يك ليوان شير پرداخت شده است« \|+\| نوشته شده توسط mahdi در دوشنبه دوم بهمن 1385 \|


	جملات کوتاه 1 به فکر فردا باشید اما هرگز امروز را فدای فردا نکنید شاید فردایی در کار نباشد \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه دهم آذر 1385 \|


	هلن کلر هلن کلر زندگی من من در تابستان سال1880 ميلادی در ايالت «آلاباما» متولّد شدم.تا هنگام ناخوشی که مرا از بينايی و شنوايی محروم کرد ، در خانه ی کوچکی زندگی می کردم که ديوار های آن از شاخه های عشقه و گل سرخ و پيچک پوشيده بود . ابتدای زندگی من مانند ديگران بسيار ساده بوده است . در شش ماهگی می توانسته ام با لکنت زبان بگويم : «حال شما».يک ساله بودم که به راه افتادم امّا آن روزهای خوش ديری نپاييد. بهاری زود گذر،تابستانی پر ازگل و ميوه و خزانی زرّین به سرعت سپری شدند. سپس در زمستانی ملال انگيز همان ناخوشی که چشمان و گوش های مرا بست، فرا رسيد و مرا در عالم بی خبری طفل نوزادی قرار داد. پس از بهبود،هيچ کس _ حتّی پزشک _ نمی دانست که من ديگر نه می توانم ببينم و نه می توانم بشنوم. تدریجاً به سکوت و ظلمتی که مرا فرا گرفته بود، عادت کردم و فراموش کردم که دنيای ديگری هم هست. يادم نيست که در ماه های اوّل بعد از ناخوشی چه وقايعی رخ داد ؛ فقط می دانم که دست هايم همه چيز را حس می کرد و هر حرکتی را می ديد . احساس می کردم که برای گفت و گو با ديگران محتاج وسيله ای هستم و به اين منظور، اشاره هايی به کار می بردم ولی فهميده بودم که ديگران مانند من با اشاره حرف نمی زنند، بلکه با دهانشان تکّلم می کنند . گاهی لب های ايشان را هنگام حرف زدن لمس می کردم امّا چيزی نمی فهميدم . لب هايم را بيهوده می جنباندم و ديوانه وار با سر و دست اشاره می کردم. اين کار گاهی مرا بسيار خشمگين می کرد و آن قدر فرياد می کشيدم و لگد می زدم که از حال می رفتم.والدينم سخت مغموم بودند؛زيرا ترديد داشتند که من قابل تعليم و تربيت باشم. از طرف ديگر ، خانه ی ما هم از مدارس نابينايان يا لال ها بسيار دور بود . سر انجام معلّم شايسته ای برای من پيدا کردند.مهم ترين روز زندگی من که هميشه آن رابه ياد دارم، روزی است که معّلم نزد من آمد.اين روز سه ماه پيش از جشن هفت سالگی ام بود. بامداد روز بعد معلّمم مرا به اتاقش برد و عروسکی به من داد.پس از آن که مدتّی با اين عروسک بازی کردم،اوکلمه ی « عروسک » را در دستم هجّی کرد و من که ازِ اين بازی خوشم آمده بود کوشش کردم از وی تقليد کنم. وقتی موفّق شدم حروف را درست با انگشتان هجّی کنم، از شادی و غروری کودکانه به هيجان آمدم. روزهای بعد از همين طريق لغات بسیاری را ياد گرفتم . روزی معلّم مرا به گردش برد و دستم را زير شير آب قرار داد. همان طورکه مايع خنک روی دستم می ريخت،کلمه ی«آب»را روی دست ديگرم هجّی کرد.از آن هنگام حس کردم که از تاريکی و بی خبری بيرون آمده ام و رفته رفته همه چيز را در روشنايی خاصّی می بینم. چون بهار فرا می رسيد معلّم دستم را می گرفت و به سوی مزارع می برد و روی علف های گرم ، درس خود را درباره ی طبيت آغاز می کرد. من می آموختم که چگونه پرندگان از مواهب طبیعت برخوردار می شوند و خورشيد و باران چگونه درختان را می رويانند. به اين ترتيب ، کم کم کليد زبان را در دست گرفتم و آن را با اشتياق به کار انداختم. هر چه بر معلوماتم افزوده می شد ، و هر چه بيشتر لغت می آموختم دامنه ی کنجکاوی و تحقيقاتم وسيع تر می گشت . معلّم جمله ها را در دستم هجّی می کرد و در شناختن اشيا کمکم می کرد.اين جريان چندین سال ادامه داشت:زيرا طفل کر و لال يا نابینا به سختی می تواند مفاهیم مختلف را از سخن دیگران دریابد. حال حدس بزنید که برای طفلی که هم کر و لال و هم نابیناست ، این اشگال تا چه حدّ است. چنین کودکی نه می تواند آهنگ صدا را تشخیص بدهد و نه می تواند حالات چهره ی گوينده را ببيند. قدم دوم تحصيلات من خواندن بود. همين که توانستم چند لغت را هجّی کنم. معلّم کارت هايی به من داد که با حروف برجسته کلمه هايی بر آن ها نوشته شده بود . لوحی داشتم که بر آن می توانستم به کمک حروف جملات کوتاهی را کنار هم بچینم. هيچ چيز به اندازه ی اين بازی مرا شاد نمی کرد. پس از آن کتاب قرائت ابتدايی را گرفتم و به دنبال لغت های آشنا گشتم . از اين کار لذّت می بردم . معلّم استعداد خاصّی در آموزش نابنيايان داشت. هرگز با پرسش های خشک خود، مرا خسته نمی کرد . بلکه مطالب علمی را نيز آهسته آهسته در نظرم زنده و حقيقی می ساخت.کلاس درس ما بيشتر در هوای آزاد بود و درختان، گل ها، ميوه، شبنم، باد، باران، آفتاب، پرندگان همه موضوعات جالبی برای درس من بودند . واقعه ی مهّمی که در هشت سالگی برايم پيش آمد مسافرتم به «بوستون» بود. ديگر من آن طفل بدخو و بی قراری نبودم که از همه متوقّع باشم که سرم را گرم کنند . در قطار کنار معلّمم آرام می نشستم و منتظر می ماندم تا آن چه را از پنچره ی قطار می بیند، برايم شرح دهد.در شهر بوستون به مدرسه ی نابينايان رفتم و بسیار زود با اطفال آن جا آشنا شدم و چه قدر لذّت بردم وقتی دريافتم که الفبای آن ها عيناً مانند الفبای من است. کودکان نابينا آن قدر شاد و راضی بودند ، که من درد خود را در لذّت مصاحبت آنان از یاد بردم. در ده سالگی حرف زدن را آموختم. قبلاً صداهایی از خود در می آوردم. امّا مصمّم شدم که سخن گفتن را بياموزم ؛ معلّم تازه ای برايم آوردند. روش اين معلّم آن بود که دستم را به نرمی روی صورت خود می کشيد و می گذاشت که حرکات و وضع زبان و لب هايش را هنگام سخن گفتن احساس کنم. هرگز شادی و لذّتی را که از گفتن اوّلين جمله به من دست داد ، فراموش نمی کنم . اين جمله اين بود : « هوا گرم است. » بدين طريق در زندان خاموشی من شکسته شد امّا نبايد تصّور شود که در مدّت کم توانستم مکالمه کنم. سال ها شب و روز کوشيدم و هميشه به کمک معلّم نيازمند بودم. گاهی در ميان تحصيلاتم به سفر می پرداختم. يک بار به ديدن آبشار نياگارا رفتم . شايد هيچ کس باور نکند که من تا چه حدّ زيبايی های آبشار را احساس کرده ام.بار ديگر به اتفّاق الکساند گراهام بل و معلّمم به نمايشگاه بين المللی رفتم. دکتر بل هر چه را جالب بود، برايم توضيح می داد ؛ مانند: الکتريسيته ، تلفن، گرامافون. اين سفرها و بازديدها دامنه ی معلومات مرا وسيع کرد و مرا به درک دنيای واقعی وا داشت. دوسال در مدرسه ی کر و لال ها درس خواندم . علاوه بر خواندن لبی و تربيت صدا به خواندن حساب، جغرافيا، علوم طبيعی و زبان آلمانی و فرانسه پرداختم . معلّمان اين مدرسه می کوشيدند که همه ی مزايايی را که مردم شنوا از آن برخوردارند ، برای من فراهم کنند. در شانزده سالگی وارد مدرسه ی دخترانه ای شدم تا خود را برای ورود به دانشگاه آماده کنم . با شور بسيار شروع به کار کردم . معلّم خصوصی من هر روز با من به مدرسه می آمد و با صبر و حوصله ی بی پايان آن چه معلّم ها می گفتند، در دستم هجّی می کرد. در ساعت های مطالعه ناچار بود که لغت ها را از کتاب لغت پيدا کند و در دستم هجّی کند. رنج معلّم در اين کار از قوّه ی تصوّر خارج است. پس از سه سال تحصيل در اين مدرسه ، امتحانات نهايی فرا رسيد . اشکال کار فراوان بود امّا با سختی و کوشش بسيار همه ی موانع را از سر راه برداشتم تا سرانجام آرزويم برای رفتن به دانشگاه تحقّق يافت. البتّه در دانشگاه هم با اشکالات سابق مواجه بودم. روزهايی می رسيد که سختی و زيادی کار روح مرا افسرده می کرد امّا به زودی اميد خود را باز می يافتم و دردم را فراموش می کردم ؛ زيرا کسی که می خواهد به دانش حقيقی برسد، بايد از بلندی های دشوار به تنهايی بالا برود. من در اين راه بارها به عقب می لغزيدم، می افتادم، کمی به جلو می رفتم، سپس اميدوار می شدم و بالا تر می رفتم ، تا کم کم افقی نامحدود در برابرم نمايان می شد. يکی از فنونی که در حين تحصيل آموختم ، فنّ بردباری بود. تحصيل بايد با فراغ بال و تانی انجام گيرد. امتحانات بزرگ ترين ديوهای وحشتناک زندگی دانشگاهی من بودند امّا من پیوسته پشت اين ديوها را به خاک می رساندم. تا حال نگفته ام که تا چه حد به خواندن کتاب علاقه مند بوده ام. کتاب در تحصيل و تربيت من بسيار موثّر بوده است. کتاب برای من مانند نور خورشيد بود و ادبيّات بهشت موعود . هرگز نقايص جسمی ، مرا از هم نشينی دل پذير دوستانم - يعنی کتاب هايم - باز نداشته است. آن چه خود آموخته ام و آن چه ديگران به من آموخته اند، در مقابل جذبه ای که کتاب به من داده هيچ است، امّا سرگرمی من ، تنها کتاب نيست . موزه ها و نمايشگاه های نقّاشی و مجّسمه سازی برای من منبع سرور است . از گردش در طبيعت و قايق رانی بسيار لذّت می برم. به نظر من در هريک از ما به نحوی استعداد ادراک زيبايی ها نهفته است. هر يک از ما خاطراتی ناپيدا از زمين، سبزه و زمزمه ی آب داريم که نابينايی و ناشنوايی نمی تواند اين حسّ را از ما بربايد. اين يک حسّ روانی است که در آن واحد هم می بيند، هم می شنود و هم احساس می کند. منبع : اینترنت \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه دهم آذر 1385 \|


	رباعبات خیام 50 هر ذره که در خاک زمینی بوده است پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است گرد از رخ نازنین به آزرم فشان کانهم رخ خوب نازنینی بوده است \|+\| نوشته شده توسط mahdi در شنبه بیست و هفتم آبان 1385 \|


	سخنی از یک معلم (دکتر شریعتی) نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد، نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت، ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد، گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش که او یکریز و پی در پی دم گرم چموشش را بفشارد در آن بی هیچ فریادی و خواب خفته را آشفته تر سازد بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را معلم شهید شریعتی \|+\| نوشته شده توسط mahdi در جمعه بیست و ششم آبان 1385 \|


	چند سخن چند سخن اگر کوه ها به ارزه در آمدند تو پا بر جا و استوار باش در خدا زندگی کن با خدا زندگی کن، برای خدا زندگی کن آنگاه هیچگاه دچار خطا نخواهی شد اغلب مردم تقریبا به همان اندازه شاد هستند که ذهن خود را برای آن مهیا کرده اند تصورات امروز ما واقعیات فردای ما هستند ما همان خواهیم شد که معتقد به آنیم اگر باور کنید که " نمی توان عوض شد " راه هر گونه رشد و تحول را بر خود بسته اید اگر ایمان داشته باشید همه چیز ممکن است آنانکه هنگام مشکلات می خندند قابل ستایشند در بیشتر موارد بی نظمی و بی برنامگی موجب تقویت افسردگی می شود پس" به زندگی خود نظم دهید" اصل خود شایستگی از اصول مهم اعتماد به نفس است، "خود راباور کنید " خواسته ها را با امکانات سازش دهیم تا به کشمکش روانی دچار نشویم هر اقدام بزرگ ابتدا محال به نظر می رسد مهم نیست اگر سر نگون شدید ، مهم ان است که دوباره به پا خیزید در دنیا کسانی موفق می شوند که به انتظار دیگران ننشینند بلکه خود بپا خیزند کمتر بترس،بیشتر امیدوارباش،کمتر نالهکن،بیشتر نفسبکش،کمتر متنفرباش بیشتر عشق بورز در مواقع شکست هرگز تسلیم نشوید و وقتی در مورد کاری تصمیم گرفتید هرگز به خود شک و تردید راه ندهید آنگاه که تصمیم گرفتید درهای تردید را ببنید اگر خواهان موفقیت هستید شجاعت قبول شکست را داشته باشید ، اما طوری رفتار کنید که انگار شکست غیر ممکن است یا راهی خواهیم یافت ، یا راهی خواهیم ساخت مردان بزرگ ، بدون ترس و نگرانی با فردا روبرو می شوند با هر رفتن ، به هر مقصد نمی توان رسید تردیدها گاه به ما خیانت می کنند ما را از کوشش بر حذر می دارند و از پیروزی هایی که به احتمال زیاد نصیب ما خواهند شد محروم می سازند. \|+\| نوشته شده توسط mahdi در دوشنبه بیست و دوم آبان 1385 \|

مرگ رنگ

رنگي كنار شب

بي حرف مرده است.

مرغي سياه آمده از راه هاي دور

مي خواند از بلندي بام شب شكست.

سر مست فتح آمده از راه

اين مرغ غم پرست.

در اين شكست رنگ

از هم گسسته رشتة هر آهنگ.

تنها صداي مرغك بي باك

گوش سكوت ساده مي آرايد

با گوشوار پژواك.

مرغ سياه آمده از راه هاي دور

بنشسته روي بام بلند شب شكست

چون سنگ، بي تكان.

لغزانده چشم را

بر شكل هاي درهم پندارش.

خوابي شگفت مي دهد آزارش:

گل هاي رنگ سر زده از خاك هاي شب.

در جاده هاي عطر

پاي نسيم مانده ز رفتار.

هر دم پي فريبي، اين مرغ غم پرست

نقشي كشد به ياري منقار.

بندي گسسته است.

خوابي شكسته است.

رؤياي سرزمين

افسانة شكفتن گل هاي رنگ را

از ياد برده است.

بي حرف بايد از خم اين ره عبور كرد:

رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است

|+| نوشته شده توسط mahdi در سه شنبه سیزدهم تیر 1385 |