RSS  

فدراسیون همگانی

فدراسیون ورزشهای همگانی جمهوری اسلامی ایران با هدف ایجاد امکانات و بستر مناسب و به منظور ایجاد نشاط و شادابی در مردم و به دنبال آن بالا بردن سطح مهارت ها در سال 1371براساس اساسنامه فدراسیونها تشکیل شد.این فدراسیون در جهان به نام مخفف TAFISAو در آسیا به نام مخفف ASFAفعالیت می نماید.

در ایران نیز از سال 1358 با به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی فعالیتهای ورزشی عمومی و همگانی زیر نظر تشکیلاتی به نام جهاد تربیت بدنی انجام می شد و از سال 1367 این تشکیلات زیر نظر دفتر امور فرهنگی اجتماعی و ورزش همگانی سازمان تربیت بدنی فعالیت خود را ادامه داد ولی به علت وجود برخی مشکلات از جمله عدم تخصیص بودجه و اعتبار لازم تصمیم گرفته شد که این زیر مجموعه سازمان تربیت بدنی به یک فدراسیون تبدیل شود. با هماهنگی کمیته ملی المپیک و با عنایت به اینکه تشکیلات جهانی و آسیایی برای ورزش همگانی وجود داشت در سال 1371 این زیر مجموعه به عنوان یک فدراسیون ورزشی شناخته شد و مانند سایر فدراسیو نها طبق اساسنامه آن زمان فعالیت خود را آغاز نمود.بسیاری از مردم به امر ورزش علاقمندند و تصمیم دارند به ورزش بپردازند، ولی رشته های مختلف ورزشی و قوانین و مقررات حاکم بر آن ،زندگی ماشینی امروز و کم بودن اوقات فراغت و هزینه های بالا همه و همه دست به دست هم داده اند تا مردم از فعالیت های ورزشی دور شوند.فدراسیون ورزشهای همگانی با شعار «ورزش برای همه»سعی در نزدیک کردن مردم به ورزش دارد به طوری که معتقد است که با توجه به سلیقه و علاقه مردم هر کس ،هر کجا، هر وقت با هر بودجه بتواند ورزش کند، یعنی مردم با کمترین امکانات و هزینه به سمت ورزش روی بیاورند و در این راه در تلاش است با همکاری سایر سازمانها و ارگان ها از جمله صدا و سیما و وزارت کشور و شهرداری ها بستری مناسب برای ورزش آماده کند و برای رسیدن به این منظور از طریق تبلیغات در صدا و سیما و رسانه های گروهی در جهت آگاهی مردم به امر ورزش ، سمینارها ،مسابقات ،کنگره ها و برگزاری کلاس های آموزشی ،تهیه تجهیزات مورد نیاز مثل استقرار میزهای سیمانی ، میزهای شطرنج در اماکن عمومی و ایجاد امکانات و ساختن زمین و وسایل ورزشی در اماکن عمومی (بسکتبال ،والیبال و...)و تهیه پوستر و بروشور ،کتاب و لباس و توزیع آنها در بین مردم سعی در گسترش ورزش و در نتیجه تندرستی و سلامتی در بین جامعه دارد و این فدراسیون با زیر گروههای خود که تحت عنوان انجمن و هیات هستند با توجه به وظایف و اهداف تعریف شده فعالیت می کنند.

شوخ‌طبع باشید تا بیشتر عمر کنید

حتما این ضرب‌المثل را خیلی شنیده‌اید كه خنده بر هر درد بی‌درمان دواست. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها هم زیاد به شما سفارش كرده‌اند كه خوش اخلاق و خنده‌رو باشید تا بیشتر عمر كنید. بیشتر پزشكان هم با این حرف‌ها موافق هستند و بسیاری از آنها شادی و نشاط را برای افزایش طول عمر توصیه می‌كنند. باوجود تمام این تلاش‌ها و سفارشات، تاكنون پزشكان هیچ‌گونه مدرك علمی مستندی بر پایه تحقیق و پژوهش پیدا نكرده بودند تا ثابت كنند شادی و نشاط و شوخ‌طبعی طول عمر را زیاد می‌كند اما به تازگی پژوهشگران هلندی برای نخستین بار شواهد علمی مستحكمی پیدا كرده‌اند كه شوخ طبعی از میزان مرگ و میر می‌كاهد.

این مطالعه كه در دانشكده پزشكی دانشگاه علوم و تكنولوژی هلند و بیمارستان دانشگاهی استریت اولاو به انجام رسیده است به وسیله یك گروه تحقیقاتی باتجربه، متشكل از چند پزشك و پرستار طراحی شده است. این گروه در ماه ژانویه چند سال پیش، تمام بیمارانی را كه به نارسایی مزمن كلیه مبتلا شده بودند وارد طرح تحقیقاتی خود كردند. شدت نارسایی كلیوی این بیماران به قدری شدید بود كه حداقل باید یك بار در هفته دیالیز می‌شدند تا خون آنها از مواد زاید تصفیه شود، چرا كه كلیه آنها دیگر قادر به تصفیه خون‌شان نبود. در اصل اكثر این بیماران بدون دیالیز قادر به ادامه زندگی نبودند. سپس از این بیماران یك بررسی كلی اخلاقی صورت گرفت تا درباره كیفیت زندگی، میزان تحصیلات و نیز میزان شوخ‌طبعی، شادی و شادابی و نشاط آنها ارزیابی دقیق به عمل آید.

نتایج حاصل از این پژوهش بسیار جالب بود و نشان داد كه واقعا خنده بر هر درد بی‌درمان دواست. براساس این تحقیق، بیماران به دو دسته تقسیم شدند: گروه اول عده‌ای بودند كه شوخ‌طبع، خنده‌رو و شاداب بودند و گروه دوم را كسانی تشكیل می‌دادند كه روحیه پایینی داشتند و افسرده و كسل بودند.

پژوهشگران این بیماران را دو سال تحت پیگیری قرار دادند و مشخص شد آنهایی كه در گروه اول قرار دارند ظرف دو سال ۳۰ درصد كمتر شانس مرگ و میر دارند. از آنجا كه شدت بیماری زمینه‌ای و نارسایی كلیوی بین این دو گروه برابر بود، پژوهشگران این طور نتیجه‌گیری كردند كه كمتر بودن میزان مرگ و میر در گروه اول به علت بالاتر بودن روحیه افراد، شادابی بیشتر و زیادتر بودن قوای روحی از طریق شوخ‌طبعی و مزاح است. جالب اینجا بود كه این افراد، كیفیت زندگی بهتری هم داشتند و كمتر از گروه دوم دچار بدحالی و تشدید بیماری می‌شدند.

پزشكان از جنبه دیگری هم این یافته را مهم می‌دانند. به طور معمول پزشكان سعی می‌كنند از روی جواب آزمایش‌ها عاقبت بیمار را پیشگویی كنند. به طور مثال در مبتلایان به نارسایی كلیوی این طور پیشگویی می‌كنند كه هر چه سطح اوره خون بالاتر رود، به معنای بدتر بودن عملكرد كلیه فرد است و بنابراین حدس می‌زنند كه این بیمار زودتر خواهد مرد.

اما در این تحقیق، نتایج چیز دیگری بود و آن اینكه میزان شوخ طبعی و سرخوشی افراد حتی از نتیجه آزمایش‌ها و عكس‌ها هم در پیشگویی آینده سلامت جسمانی فرد دقیق‌تر و بهتر عمل می‌كند. پزشكان تاكید می‌كنند هیچ چیز بهتر از سطح روحیه فرد نمی‌تواند سیر بیماری و توالی وقایع را در روند زندگی فرد پیش‌بینی كند.

به عقیده بسیاری از پژوهشگران، در حال حاضر بسیاری از پزشكان در زمان درمان و رسیدگی به بیماران خود تنها به فكر مسائل جسمانی آنها هستند و توجه چندانی به وضعیت روحی و روانی و سطح شادابی و نشاط آنها نمی‌كنند.

علاوه بر اینكه این مسائل موجب افزایش و بهبود كیفیت زندگی فرد می‌شود، می‌تواند روی سیر طبیعی بیماری و سرعت و میزان مرگ و میر هم موثر باشد. سال‌هاست كه پژوهشگران دریافته‌اند وضعیت روحی و روانی افراد به طور مستقیم بر بسیاری از واكنش‌های بدن مثل ترشح هورمون‌ها و نیز فعالیت دستگاه ایمنی اثر می‌گذارد.

واكنش قلب و عروق و احساسات هم پدیده‌ای شناخته شده و طبیعی است اما هیچ‌گاه به این وضوح مشخص نشده بود كه بیماری‌هایی مثل نارسایی كلیه و سرطان هم می‌توانند تحت تاثیر روحیه و شادابی و نشاط افراد قرار گیرند و هیچ‌گاه به این شفافی توضیح داده نشده بود كه هر چه شوخ‌طبعی بیشتر باشد مرگ و میر ناشی از نارسایی كلیه هم كمتر می‌شود.

این یافته‌ها نه تنها باید به پزشكان تاكید كند كه به مسائل روحی و روانی بیماران بیشتر توجه كنند، بلكه باید گوشزدی به اطرافیان، وابستگان و حتی خود بیماران هم باشد كه بعد روانی بیماری را بیشتر مدنظر قرار دهند. بیمار خود نیز باید جنگ علیه بیماری را آغاز كند و هیچ نبردی بهتر و مفیدتر از جنگ روانی علیه بیماری نخواهد بود.

اگرچه اطلاعات حاصل از پژوهش جدید تنها از روی بیماران مبتلا به نارسایی كلیه به دست آمده اما می‌توان این نتایج را به بیماری‌های دیگر هم ارتباط داد و به تمام بیماران توصیه كرد، برای ارتقای سطح شادابی و نشاط و روحیه خود تلاش كنند.‌

منبع : روزنامه سلامت

خندیدن قدرت مقابله با درد را افزایش می دهد

نتیجه تحقیقات دانشمندان ثابت می كند كه خندیدن قدرت مقابله با درد را افزایش می دهد.شوخی و خنده نه تنها زندگی را با آرامش بیشتری همراه می سازد، بلكه كمكی است برای سلامتی جسم و جان كه پژوهش های علمی فراوان این امر را ثابت می كنند.

دانشمندان معتقدند خنده و شادی، قدرت دفاعی بدن را افزایش می دهد و سلامتی و شادمانی به همراه می آورد و بی جهت نیست كه مسوولان بسیاری از آسایشگاه ها و بیمارستان ها، دلقك ها را به اجرای برنامه هایی برای بیماران دعوت می كنند تا آنان در دوران سخت بیماری، امید خود را از دست ندهند، كه امید زندگی بخش است.بسیارند كسانی كه می خندند و به شوخی و مزاح عادت دارند، اما كمتر كسانی به تاثیر فوق العاده خنده بر بدن خود واقف هستند.

خندیدن معمولا از صورت و با یك لبخند آغاز می شود و ماهیچه های دهان، بینی، گونه ها و اطراف چشم را به حركت وا می دارد. درخنده های بلند و پرهیجان یا قهقهه، دیافراگم ماهیچه های شكم و شش ها فعال می شوند و در چنین خنده هایی خون به صورت هجوم می آورد، چهره گلگون می شود و ضربان قلب افزایش می یابد.

انسان ها درقرن بیست و یكم در دنیایی به سر می برند كه مشكلات اجتماعی و نوسانات روانی و استرس، نه تنها بر ارتباطات عاطفی افراد با یكدیگر، كه بر سلامت جسمی و روحی آنها نیز تاثیر سوء فراوانی بر جای گذاشته است، تا آنجا كه چندی است بسیاری از روانپزشكان، خنده درمانی را به عنوان یكی از روش های موثر در برطرف كردن اختلالات رفتاری افراد به كار می برند و مدت هاست كه خنده درمانی به جمع انواع فراوان روش های درمان بیماری ها افزوده گشته است. این شیوه درمان بیماری ها، به ویژه در مورد بیماران افسرده و منفی نگر كاربرد پیدا كرده، تا این بیماران روحیه ای قوی تر و پرامیدتر به زندگی بیابند.«ویلی بالد روخ» (Willibald Ruch) استاد روانشناسی دانشگاه های سوییس سالهاست كه برای شناخت تاثیر خنده بر درد می كوشد و تاكنون به نتایج بسیار جالبی نیز رسیده است.

وی می گوید: «ما توانستیم ثابت كنیم افرادی كه در اثر دیدن فیلمی كمدی به شدت خندیده اند، تا نیم ساعت اول بعد از پایان فیلم، تحمل درد خفیف در آنان بیشتر می شود و بعد از پایان این نیم ساعت، مقاومت آنها نسبت به دردهای شدید در مقایسه با بقیه افراد مورد آزمایش، افزایش پیدا می كند.» افرادی كه مورد آزمایش ویلی بالد روخ قرار گرفتند، همه سالم بودند. آنها تنها در زمان آزمایش با درد روبه رو می شدند.

این روانشناس سوییسی درمورد روش های دردزایی می گوید:«چند روش استاندارد برای درد زدایی وجود دارد كه به اجرا گذاردن آنها مشكلی بوجود نمی آورد».این روانشناس یكی از این روش ها را «تست فشار سرد» (Cold Pressure Test) یا آزمایش فشار سرد نامید و افزود: دراین روش، افراد شركت كننده باید دست خود را درآب یخ فرو كرده و تاآنجا كه می توانند نگهدارند و هدف این آزمایش تعیین حد مقاومت دست در آب یخ است.

نتایج این آزمایش نشان داد كه افرادی كه قبل از آزمایش، خندیده بودند، بیشتر از دیگران نسبت به درد مقاومت دارند.روخ دلیل تحمل بیشتر درد را در میان این افراد، گوناگون می داند و می گوید: «فاكتورهای گوناگونی می توانند در بالا رفتن تحمل درد در افرادی كه قبل از شروع آزمایش شاد بوده اند، موثر باشند. یكی از این فاكتورها آسودگی خاطری است كه این افراد در زمان آزمایش دارند.

فاكتور دیگر آزاد شدن هورمون های شادی آوراندورفین (Endorphin) است».این روانشناس سوییسی همچنین برای دقیق تر كردن آزمایش های خود، عوامل گریه آور را هم نقش می دهد و نیمی از افراد مورد آزمایش را وامی دارد تا قبل از آزمایش، فیلمی گریه آور ببینند و بعد آزمایش شوند.این پژوهشگر به این نتیجه رسید كه تا نیم ساعت پس از هر تحریكی، شادی بخش یا تاثربار، قدرت دفاعی بدن افزایش می یابد،اما پس از آن تنها افرادی كه تحت تاثیر تحریك های شادی بخش بوده اند قدرت تحمل بیشتری در مقابل درد خواهند داشت.

وی گفت: «نیم ساعت پس از پایان عوامل تحریك زای خنده آور و تاثربار، مشخص شد كه افرادی كه فیلم های تراژیك دیده اند، مقاومتشان را نسبت به درد از دست می دهند، اما افرادی كه فیلم های كمدی و شادی بخش دیده اند، هنوز در مقابل درد مقاوم هستند و تحمل بیشتری دارند.»روخ نتیجه می گیرد كه به همین جهت است كه شادی و عوامل شادی بخش هر چه بیشتر مورد توجه روانشناسان قرار می گیرد و آنها متوجه تاثیرات عمیق و شفابخش خنده می شوند كه برای هر درد بی درمانی دواست.

منبع : روزنامه ابرار

عوامل مؤثر در ايجاد آرتروز عبارتند از: سن، جنس، نژاد، محيط جغرافيايی، تراکم استخوانی، چاقی، افزايش اوره خون، افزايش کلسترول خون، فشار خون بالا، ضربه و بيماريهای زمينه ساز مثل ديابت و غيره .

عدم استفاده از مفصل آرتروزی، به دليل درد، منجر به ضعف عضلات می شود و چون عضلات نقش عمده ای در حفاظت غضروف در مقابل استرس بر عهده دارند، تقويت ماهيچه های دور مفصلی، حائز اهميت فراوان است. لذا برای حفظ دامنه حرکت و تقويت عضلات اطراف مفصل، بايد ...